Leven met een leerstoornis

dinsdag 1 december 2015



Je kent vast wel iemand in je omgeving die dyslexie (leesstoornis) of dyscalculie (rekenstoornis) heeft. Dit zijn de twee bekendste leerstoornissen. Aardig wat mensen in mijn omgeving moeten hier iedere dag mee omgaan. Ik onder anderen. Zelf heb ik dyscalculie wat simpel gezegd inhoudt dat ik niet kan rekenen. En vaak is er een samenhang met dyslexie of lees- en spelproblemen, wat voor mij dus inhoudt dat mijn zinnen niet altijd foutloos zijn.

Maar wat betekent dat nou echt, zo’n leerstoornis?
Volgens de literatuur presteert mijn werkgeheugen op alle componenten beneden gemiddeld. Ons werkgeheugen houdt zich bezig met de bewuste verwerking van informatie. Bijvoorbeeld: om een reeks cijfers in dezelfde volgorde weer te geven, gebruik je je korte termijn geheugen. Om ze in omgekeerde volgorde weer te geven, gebruik je ook je werkgeheugen. Dit speelt een belangrijke rol bij het leren van schoolse vaardigheden. Klinkt erg opbeurend he?

Nu is het echt niet zo zwart wit zoals ik hierboven schrijf. Ik kan aardig veel onthouden tot grote ergernis van sommige mensen in mijn omgeving. Maar dat terzijde.
Wel is het zo dat ik altijd moeite heb gehad om nummers te onthouden. En wanneer heb je dat nou nodig? Huisnummers, telefoonnummers, verjaardagen, pincodes… ik vergeet ze allemaal. Maar tegenwoordig hebben we daar handige hulpmiddelen voor en weet bijna niemand nog een telefoonnummer uit zijn hoofd.  

Het werd wel een belemmering op het moment dat ik op stage regelmatig telefoonnummers moest doorgeven. Ik struikelde over mijn woorden of draaide de cijfers om. Ook het overnemen van nummers is niet een vanzelfsprekende taak voor mij. Wanneer je mij nummers aanbiedt per setje, bijvoorbeeld 52 98, dan kan ik al snel de cijfers door elkaar gaan halen en staat er 25 i.p.v. 52. 30% korting op een artikel uitrekenen is net zo’n leuk voorbeeld. Daar heb ik echt een rekenmachine voor nodig. En simpele sommen uitrekenen uit mijn hoofd? Ik doe er niet eens meer de moeite voor. Het frustreert alleen maar en is daardoor verspilde energie. Maar studeren gaat ook niet als vanzelfsprekend. Jaloersmakend vind ik het, die mensen die één keer iets lezen en het weten. Nee, ik steek er veel tijd en energie in om mij de stof eigen te maken. Simpelweg omdat mijn verwerkingssnelheid wat trager werkt dan het gemiddelde. 

En dit doet het op gevoelsniveau.
Jarenlang heb ik mij onzeker gevoeld. Het feit dat alles wat met cijfers te maken heeft niet een vanzelfsprekende taak is voor mij vond ik vreselijk. Er zijn kinderen die beter kunnen rekenen dan ik. Dat is best wel confronterend.
Ook taal werd een issue. Ik weet niet beter dan dat mijn eerste feedbackpunt op taalkundig gebied ligt. Het heeft mij ook lange tijd ervan weerhouden om deze blog te beginnen. Wat moeten anderen wel niet denken? Ook word ik zenuwachtig als ik voor de klas iets op het bord moet schrijven. Wat nou als ik een taalfout maak en iedereen denkt dat ik dom ben?
Maar dom, dat ben ik zeker niet. Inmiddels heb ik dat vertrouwen gekregen. Ik heb simpelweg wat meer moeite op rekenkundig en taalkundig gebied. Vervelend is dat wel en ja, dat is ook zeker een belemmering. Maar mij ervoor schamen was wel de grootste belemmering van alles. En daar ben ik gewoon mee opgehouden. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is. Het heeft niks te maken met mijn intelligentie. En die schaamte? In een nieuwe groep benoem ik het gewoon. Dit is hoe het is. Niks meer en niks minder. Je wordt er in ieder geval creatief van. Want je vindt vanzelf wel een manier om ermee om te gaan. En dat is een dikke vette plus, want een oplossing zoeken voor iets wat onoplosbaar lijkt, daar ben ik dan wel weer goed in. 

Gerelateerde verhalen...

4 reacties

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Populaire Blogposts

Like us on Facebook

Flickr Images