Solliciteren naar een relatie

zondag 1 mei 2016


Een jaar geleden stapte ik iets wat onzeker maar toch vol goede moed het vrijgezellenleven weer in. Ik was benieuwd wat deze nieuwe wereld van Tinder en datingssites mij te bieden zou hebben. Al snel maakte ik met een vriendin en voldoende wijn, al giechelend een Tinderprofiel aan. Het was even gek om mannen zo te keuren, maar ergens ook wel spannend.

Die eerste date
Het duurde niet lang of mijn eerste Tinderdate stond voor de deur. Ik heb de meest gedenkwaardige avond gehad en nog altijd kijk ik met veel plezier daarop terug. Maar al snel merkte ik dat daten niet meer zo is zoals ik het kende. Maar ik ben dan ook niet meer dezelfde persoon als toen.

Ineens krijg je te maken met single daddy’s en gescheiden mannen. Het zijn mannen die niet meer ongecompliceerd in het leven staan en hun eigen bagage met zich meedragen. Ze hebben een heel eisenpakket in handen waaraan een vrouw moet voldoen. Dat was even slikken. Rustig aan daten? Dat gebeurde niet meer. Het voelde alsof ik aan het solliciteren was, waarbij je moest voldoen aan een onmogelijke lijst met criteria. Om dan samen met nog honderd anderen te strijden voor die ene felbegeerde plek. Zelf was ik geen haar beter want ook ik kwam met mijn eigen eisenpakketje en bagage. 

Hoezo eisen
Mijn eisen waren zo torenhoog en ik vroeg mij toch af waarom dat nu zo anders was dan vroeger. Ik denk dat het komt door de opgedane ervaringen in eerdere relaties. Net als bij een nieuwe baan zijn het de secundaire arbeidsvoorwaarde die het verschil maken. Je bent immers ouder en weet beter wat je wilt maar vooral ook wat je niet wilt. Ik zocht naar het ideaalplaatje ook al weet ik dat het ideaalplaatje een utopie is.

Maar ook mijn date zocht naar dat ideaalplaatje. Waar ik toch wat onzeker van werd. Nog nooit heb ik mij zo druk gemaakt wat ik aan moest doen naar die eerste date. Hoe kom ik over? Wat vind hij van me? Maar ook, wat zou hij zoeken in een vrouw en is dat wat ik te bieden heb? Het is alsof je samen je eisenpakket op tafel legt en kijkt of de ander in dat ideaalplaatje past. Zo niet dan is het exit.

En dan de hele periode na de eerste dates. Je proefperiode is begonnen, nu moet je niet alleen je lover overtuigen maar krijg je ook nog te maken met alle kritische blikken van je kersverse schoonfamilie. En dat terwijl je nog in de beginfase zit. Alles gaat als een sneltreinvaart want we willen geen tijd meer verspillen. Geregeld heb ik mij afgevraagd hoe ik in deze sneltrein ben beland maar vooral ook hoe ik er weer uit kwam. Want het kost nogal wat tijd en energie zo'n intensieve sollicitatieperiode. 

Waar is de fun gebleven?
Vroeger was dat toch anders. Als je iemand tegen kwam en het klikte dan sprak je af. Je deed iets leuks samen en uiteindelijk ontstond daar een relatie of een vriendschap uit. Het was de tijd waarin ik mij niet druk maakte om wat ik aan deed of om hoe ik overkwam. Ik ging immers gewoon wat leuks doen met iemand die ik aardig vond. Geen eisen en geen verwachtingen.

Dat het nu zo anders is heeft wellicht te maken met die leeftijd. Want bij iedere date vraag ik mij af, is dit de man waarmee ik oud wil worden? Daarmee vergeet ik te genieten van het feit dat ik iets leuks doe met iemand die ik aardig vind. Nee, doe mij maar de old fashion manier waarbij je gewoon iets leuks gaat doen met iemand die je aardig vind zonder al die verwachtingen. Gewoon simpel genieten van het moment en een leuke tijd hebben. En dan? Dan zien we wel weer verder.










Gerelateerde verhalen...

0 reacties

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Populaire Blogposts

Like us on Facebook

Flickr Images