Gastblog: Help, ik verlies de controle

zaterdag 13 augustus 2016



Ik, die dacht alles goed voor elkaar te hebben. Alles proberen vast te zetten en goed te regelen. Zodat je zeker bent van de dingen als huisvesting werk etc. Het zijn de dingen waar je gevoel geen invloed op heeft en waar je controle over hebt. Maar juist alles daarbuiten was wat er mis ging. Krampachtig probeerde ik mij vast te houden aan de zaken die mij zekerheid gaven. Het was mijn houvast voor als andere aspecten in mijn leven niet goed gingen.

Jarenlang heb ik gelopen met geesten uit het verleden zoal misbruik door je partner en de verslavingsproblematiek van mijn vader.  Het zorgde ervoor dat mijn huis geen thuis was. Ik had geen veilige plek.
Toen ik zelfstandig ging wonen en wel die veilig plek vond,  lag mijn focus op het loslaten. Het niet meer nadenken over wat er was geweest. Net zolang totdat die boemerang weer terugkwam en ik de feiten onder ogen moest zien.
De boemerang
Ik voelde mij al enige tijd lusteloos, verdrietig en onzeker. Door ook hier controle over te kunnen krijgen vermeed ik mijn littekens en ging ik mijn focus verleggen op andere zaken waar ik enige invloed op had. Het probleem dat ik sinds mijn puberteit bij mij draag is dat ik kleine borsten heb, waar anderen deze ontwikkelden bleef ik achter met een kleine a cup. Door hier controle over te krijgen ging ik tot twee keer toe naar een plastisch chirurg om mijn opties te bespreken. Bij de laatste afspraak heb ik de knoop doorgehakt. Ik wilde niet laten snijden in een gezond lichaam.   
Toch, toen mijn keuze begon in te dalen kon ik dit negatieve zelfbeeld niet loslaten. Wat erin resulteerde dat ik mijn borsten iedere dag ging op meten. Bizar zal je denken, ja absoluut. Maar, ik zocht een manier om de controle terug te krijgen. Door de stress die dit met zich mee bracht verloor ik veel haar. Nu ben ik al niet gezegend met een volle bos en werd ik in mijn gedachten al kaal. Om ook hier controle over te krijgen begon ik de uitgevallen haren te tellen en ging ik meermaals naar de kapper voor geruststelling. Mijn focus verschoof simpelweg van het ene probleem naar het andere. Dit is wat ik nu weet na een langere periode van therapieën. Maar voorheen dacht ik dat mijn emoties werkelijk met die onderwerpen te maken hadden.
Die enorme strijd  
In deze tijd woonde ik samen met mijn beste vriendin die haar zorgen naar mij uitte. Iedere dag bestookte ik haar met vragen zoals: wordt ik niet kaal, wat als ik het wel wordt en komt het ooit nog goed?  Dit begon zulke ernstige vormen aan te nemen dat ik besloot weer een aantal weken bij mijn ouders te gaan wonen. Mijn ouderlijkhuis was ergens ook niet de juiste omgeving om tot rust te komen. De verslavingsproblematiek van mijn vader zorgde voor veel onrust. Toch was dit, hoe gek dat ook mag klinken, de plek waar ik even kind kon zijn.
Ik zocht erkenning, en pas toen mijn vader mijn gevoel erkende kon ik eraan toegeven. Het gevoel dat ik werd begrepen deed zoveel met mij. Maar dit was pas het begin.
Ik had mij ziek gemeld op mijn werk want iedere dag voelde als een strijd. Ik was zo ernstig vermoeid en verzwakt geraakt dat lange stukken lopen niet meer ging. Ik was dolende tussen mijn ouderlijkhuis en mijn eigen huis. Waarbij ik overdag sliep en in de nacht wakker lag.
Het diepste punt was dat ik mijzelf niet meer kon wassen. Ik kon de kracht niet meer vinden om voor mezelf te zorgen. Enorm gênant vond ik dat. Na een aantal weken te hebben doorgemodderd ben ik samen met mijn ouders naar de huisarts gegaan. Ik ging in therapie die ik loodzwaar vond. Alles moest eruit. Ik ging terug naar het kleine meisje wat ik ooit was tot de volwassen vrouw die ik nu heb mogen worden. Ik ervaar dit als de zwaarte tijd uit mijn leven waarin alles boven tafel kwam en ik mij niet meer kon verschuilen en de controle volledig uit handen moest geven.
Je bent niet alleen
Dit verhaal wilde ik graag met jullie delen omdat ik er zeker van ben dat ik niet de enige ben die in deze situatie heeft gezeten. Toen ik mijn angsten, pijn en verdriet begon te delen zag ik hoeveel mensen mij wilden steunen uit liefde voor mij. Ik heb geleerd om te praten en mijn emoties te erkennen. Dit heeft mij sterker gemaakt dan ooit. Uiteindelijk kan ook ik na jaren vechten zeggen, ik ben goed zoals ik ben. En ik hou weer van mijn leven.

 

Gerelateerde verhalen...

0 reacties

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Populaire Blogposts

Like us on Facebook

Flickr Images