Als ik later groot ben...

zaterdag 11 februari 2017


 
De wet geeft mij op 18-jarige leeftijd het stemrecht. Op 21-jarige leeftijd ben ik geheel onafhankelijk. Biologisch gezien ben ik volwassen wanneer ik mijzelf kan voortplanten en psychologisch gezien wanneer ik een stabiele identiteit ontwikkeld heb.  Volgens deze informatie ben ik dus geheel volwassen. Maar volwassen zijn, wat is dat nou precies?
Vroeger dacht ik dat mijn ouders alle wijsheid in pacht hadden. Zij waren immers volwassen en wisten voor ieder probleem wel een oplossing te vinden. Als ik later groot zou zijn zou ik dat ook kunnen. Niets is minder waar.
Ik heb inmiddels de leeftijd waarop mijn moeder van haar eerste kind beviel al overschreden en nog steeds voel ik mij niet geheel volwassen. Sterker nog, ik snap soms niets van dit leven. Alle verplichtingen die ineens op mijn pad komen. Waarom moet ik hier ineens aan meedoen?
Wat ik nog het meest verrassend vind is dat eigenlijk niemand dit leven geheel begrijpt. Alsof we met z’n allen doen alsof we volwassen zijn maar stiekem niet echt begrijpen wat we nu precies aan het doen zijn. Zelfs in het bedrijfsleven waarvan ik heel wat had verwacht, lijkt niemand te weten wat ze nu eigenlijk echt doen. Na 101 besprekingen is er nog steeds geen knoop doorgehakt, maar zijn er wel een heleboel mooie woorden gegeven aan de besproken situatie. Het komt erop neer dat iedereen de problemen in de schoenen van een ander wil schuiven. Kortom, iedereen wordt gek van die verantwoordelijkheid.
Op privégebied is het niet veel anders. Mensen die de druk voelen om aan kinderen te beginnen terwijl er niet is overdacht welke consequenties dit heeft op de rest van je leven, of de mensen die trouwen en uiteindelijk besluiten dat dit toch niet de liefde van hun leven is. Het lijkt wel of werkelijk niemand weet waar we mee bezig zijn. Het voelt voor mij alsof ik nooit klaar ben voor de volgende stap. Iedere keer beland ik in een nieuwe wereld. Een wereld waarin we met z’n allen leven naar de maatstaven van de maatschappij.  Een maatschappij waar wij onze keuzes op baseren waar we misschien niet eens content mee zijn. Zo nemen we de beslissing om te trouwen. Onze leeftijd is er immers naar. We besluiten om te beginnen aan kinderen want dat is de volgende stap. Wie heeft deze regels eigenlijk opgesteld? Hoewel ook ik de druk voel om vooral niet af te wijken van de norm is het te absurd voor woorden dat er keuzes gemaakt worden op basis van wat ‘normaal’ lijkt te zijn.
Eén ding weet ik heel zeker. Ik zal mijn kind zo lang mogelijk kind laten zijn. Ik zal het leren dat het later inderdaad zelf mag bepalen wat hij of zij mag eten maar dat je ook die verantwoordelijkheid ooit een keertje zat raakt. Dat ook papa en mama soms niet weten hoe ze bepaalde problemen  moeten oplossen maar dit wel, net als de rest van alle volwassen mensen, altijd zo goed mogelijk zullen proberen. Ik zal het ook leren dat wij als volwassenen soms ook bang zijn voor de monsters onder ons bed. Dat het heel normaal is dat je soms niet weet of je het wel goed doet, maar dat volwassen zijn betekend dat je deze monsters in de ogen kijkt en het gesprek daarmee aan gaat. Het betekend vallen door fouten te maken en opstaan door de consequenties van deze fouten onder ogen te komen. Volwassen zijn betekend ook het hebben van veel verantwoordelijkheid, en deze soms helemaal niet willen. Het betekend eindeloos veel moeilijke keuzes maken wat soms helemaal niet leuk is! Ik zal mijn kind leren te genieten, te spelen en vooral heel veel lol te hebben. Ik zal altijd trachten hetzelfde te doen als wat ik mijn kind leer, alleen dan met de nodige volwassen last op mijn schouders.
Als ik later groot ben…. wil ik zo lang mogelijk kind blijven.
 
 
"Being an adult is like folding a fitted sheet. No one really knows how"

Gerelateerde verhalen...

0 reacties

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Populaire Blogposts

Like us on Facebook

Flickr Images